จำได้ว่าได้ไปโดยไม่ได้ตั้งใจ เนื่องจากวันนั้นเป็นวันสอบตรงของม.มหิดล ซึ่งสอบเสร็จเย็นๆโดยขากลับให้พี่ชาย

 

มารับและเอาเพื่อนที่ไปสอบด้วยกลับมาพร้อมกัน ซึ่งการเดินทางจากศาลายามาสะพานใหม่นั่นช่างยาวนานยิ่งนัก

 

เนื่องจากพี่ชายคนเก่งพาขับรถหลงทางอยู่อนุสาวรีย์ประชาธิปไตย จนค่ำ ทำให้ไม่สามารถตรงดิ่งกลับบ้านไปส่ง

 

พวกกระผมได้เลยหนีบพวกผม 2 คนไปงานแฟตครั้งนั้น โดยปริยาย ความประทับใจ แบบงงๆก็คือ ดีใจจัง ได้ฟัง

 

เพลง friday ไป 3 เพลง *-*

 

สำหรับงานแฟตครั้งที่ 3 เป็นการเดินทางไปอย่างตั้งใจของสมาชิกกลุ่ม  ที่ใฝ่ในเสียงดนตรี อันได้แก่ ข้าพเจ้า เอ็ก

 

ฟู และ กัน โดยไม่มีการวางแผนว่าจะดูอะไรกัน เนื่องด้วยการเข้างานฟรี และจัดในสถานที่เปิดกว้างอย่างสวนสยาม

 

ในคอนเซปที่ให้ทั้งเด็กหยามและเด็กสวนมาเที่ยวงานได้ทั้งคู่ -*- ความประทับใจอยู่ที่การไปนั่งฟังวงหน้าใหม่

 

อย่าง senorita ที่เล่นได้ยอดเยี่ยม เสียงโดนใจ และเบียร์อุ่นๆกับการนั่งชิลสั้นๆ เคล้า เสียงเพลงนุ่มละมัยของ

 

arm chair

Fat Festival# 4 : ครั้งที่ 4 ของมหกรรม "ฝนตกขี้หมูหัน คนมันๆมารวมตัว"

งานแฟตปีที่ 4 กับการไปเดินเล่นคนเดียวที่สนามม้านางเลิ้ง เนื่องด้วยไม่ได้ชวนใคร(ไม่มีใครอยากไปด้วย)

ในงานในคอนเซปม้าๆ เวทีอรนภา กฤษฎี ในพื้นที่เล็กๆและแออัดอย่างมาก อิสระในการจับจ่าย อิสระในการรับฟัง

เดินไปเดินมาเจอไอ้เอ็กอีกแล้ว สุดท้ายกลายเป็นว่าให้มันมาค้างบ้าน เพื่อลุยงานแฟตวันต่อไป โดยวางแผนชวน

น้องในกรุ๊ป(น้องเอ)ไปงานด้วย วันรุ่งขึ้นจึงไปรับน้องและไปสนามม้าอีกครั้ง โดยคราวนี้ผมไม่ได้ เดินคนเดียวแล้ว

แต่มีเพื่อนและน้อง (แม้ว่าต่อมาเพื่อนจะแยกทางไป) สำหรับความประทับใจในงานแฟตครั้งนี้ คือ จุดเริ่มต้นที่ดี

และบรรยากาศที่ได้ครบทุกอารมณ์ ทั้งเดินคนเดียว และ เดินเป็นกลุ่ม

 Fat Festival# 5 : เทศกาลดนตรีดีๆ มาตั้งแต่ปี 2544

ปีที่ 5 เรียกได้ว่าเป็นปีที่น่าผิดหวัง เนื่องจากสภาพอากาศและสถานการณ์ที่ไม่ดี บวกกับไม่ค่อยมีแรงกระตุ้นในการ

รับชม เลยทำให้ตัดสินใจไปเดิน งานแค่วันเดียว คือวันที่สอง โดยชวนน้องเอ(คนเดิม) เนื่องจากงานจัดตรงข้ามบ้าน

น้องเค้าเลย บรรยากาศงานดูธรรมดา เวทีแบ่งเป็นสี แต่พื้นที่ จัดงานก็ใหญ่และกลางแจ้ง ทำให้เปียกฝนไปตามๆกัน

ซึ่งทำให้อารมณ์ทั้งหมดของการชมคอนเสิร์ตสูญหายไป งานปีนี้จึงกลับเร็ว แถมยังหิวมากๆ เนื่องจากซุ้มอาหารมีไม่

เพียงพอ เลยต้องเดินไปกินเองถึงเซ็นทรัล ความประทับใจของงานปีนี้นั้นมีน้อย อาจจะเป็นจุดจบที่ดีก็ได้

Fat Festival# 6 : มหกรรมดนตรีที่มันที่สุดใน 3 โลก

สายลมพริ้วๆกับอารมณ์ละมุน เดินจูงมือกับคนรัก คงไม่ต้องบอกว่างานแฟตปีที่ 6 นั้นสนุกหรือไม่ แม้ต้องเสียตังค์

แต่ก็ยังคุ้มค่า เมโลดี้ใสๆ บทเพลงเสนาะหู แม้ว่าจะยื้อแย่งกันไปเวทีนู่นนี้ หรือฉุดรั้งเพื่อจะช็อป ศิลปินคุ้นหน้า

ลายเซ็นเส้นตวัด แม้ใครๆจะว่างานแฟตห่วยลงทุกปี(เห็นด้วย) แต่ว่าผมก็ยังสนุกกับมันไปได้อีกปี ขากลับยังแอบ

เมื่อยขาเพราะเดินไปเรียกแท็กซี่

Fat Festival# 7 : ขอบคุณป้าเอ

และในปีล่าสุด งานแฟตแผ่วๆ ที่ดูไม่น่าสนใจ แต่ก็ยังอยากที่จะไป ทั้งที่เกือบไม่ได้เข้างาน ทั้งที่เงินเก็บก็เหลือน้อย

แต่สุดท้ายความสุขของผม ก็ยังดำเนินต่อไป แผ่นกระดาษที่วางแผนการดูไว้ ก็เก็บพับบรรจงในกระเป๋าคู่ใจ กลับใช้

แผ่นเขียวนำทาง แม้ว่าจะไม่ได้ไปหลายเวทีนัก ดูศิลปินไม่ครบคน คนดูที่เบียดเตียด เหม็นเหงื่อ แม้จะพยายามปลีก

ตัวมาเดินช็อปแล้วพบว่าช็อปคนเดียวไม่สนุกเลย มีเธอด้วยดีกว่า เธอที่เต้นตลอดเวลา ความประทับใจอีกอย่างคือ

ซุ้มศิลปะแปลกๆ ที่มีทั่วงาน